Τα πόνια μ’ ’κ’ υποφέρκουνταν

Τα πόνια μ’ ’κι υποφέρκουνταν,
τα πόνια μ’ ’κι λαρούνταν
[γιαρ, γιαρ / βάι εμέν!]
Ντο έπαθαν άμον εμέν,
τα νύχτας ’κι κοιμούνταν
[γιαρ, γιαρ / βάι εμέν!]

Τα στράτας ι-μ’ ση χαμονήν
πάνε κι άλλο ’κι κλώσκουν
[γιαρ, γιαρ / βάι εμέν!]
Κι αούτα τα νεότητα μ’
άγγελοι γυροκλώσκουν
[γιαρ, γιαρ / βάι εμέν!]

Τα ευχ̌ίας ’κ’ επίασαν,
τα θάματα ’κ’ εγένταν
[γιαρ, γιαρ / βάι εμέν!]
Τα βρούλας ας σο καρδόπο μ’
μόνον σαχτάρ’ εφέκαν
[γιαρ, γιαρ / βάι εμέν!]

Θαρρώ εχάσα τ’ ομμάτι͜α μ’
κι ατό ντο λένε φως -ι
[γιαρ, γιαρ / βάι εμέν!]
Αέτσ’ παθάν’ ο άνθρωπον
π’ απομέν’ μαναχός -ι
[γιαρ, γιαρ / βάι εμέν!]