Χαπερτάρης

Χαπερτάρη, σην πόλ’ που πας
τα δεόντα να δί’ς ατ’ς,
το γιο μ’ και τη νυφούλα μου
κι απ’ εμέν να φιλείς ατ’ς

Το γιο μ’ να λες είμαι καλά
κι έναν γράμμαν να στείλ’ με
Τη νύφεν πέει, ’κ’ είμαι καλά,
να χ̌αίρεται κι εκείνε

Έπαρ’ κι αγούτο το ζεμπίλ’
μήπως καλά ’κι ζούνε
Ας τρώγ’νε τα παιδία μου,
φοούμαι γιάμ’ πεινούνε

Το γιο μ’ να λες είμαι καλά
κι έναν γράμμαν να στείλ’ με
Τη νύφεν πέει, ’κ’ είμαι καλά,
να χ̌αίρεται κι εκείνε

Εμέν τον γέρον, τον παππού,
κακίαν μη κρατούνε
Εγώ θα φεύω ας ση ζωήν,
ατείν’ καλά να ζούνε

Το γιο μ’ να λες είμαι καλά
κι έναν γράμμαν να στείλ’ με
Τη νύφεν πέει, ’κ’ είμαι καλά,
να χ̌αίρεται κι εκείνε