Τα χρόνια άμον τον νερόν

Εδέβαν τα νεότητα μ’,
επέρασαν τα χρόνια μ’
’Περίσσεψαν τα βάσανα μ’,
επλέθυναν τα πόνια μ’

Τα χρόνια άμον το νερόν
αλήγορα κυλίουν
Θαρρείς άνοιξης χ̌ι͜ονόπα
αφκά σον ήλιον λύουν

Πού έν’ εκείν’ το γιοσμαλούκ’
κι η παλληκαροσύνα̤;
Ατώρα τα μαλλόπα μου
ερχίνεσα κι ασπρύν’νε

Τα χρόνια άμον το νερόν
αλήγορα κυλίουν
Θαρρείς άνοιξης χ̌ι͜ονόπα
αφκά σον ήλιον λύουν

Εδέβαν τα νεότητα μ’,
εκόπεν το τερμάνι μ’
Και νέ σεβτά και νέ εγάπ’
σιμών’ σ’ εμόν το γιάνιν

Τα χρόνια άμον το νερόν
αλήγορα κυλίουν
Θαρρείς άνοιξης χ̌ι͜ονόπα
αφκά σον ήλιον λύουν

Επέρασεν η νιότη μου
και τα χρονόπα μ’ φεύ’νε
Μετρώ σην καρδι͜ά μ’ τερτόπα,
σα μάγ’λα μ’ άσπρα γένι͜α

Τα χρόνια άμον το νερόν
αλήγορα κυλίουν
Θαρρείς άνοιξης χ̌ι͜ονόπα
αφκά σον ήλιον λύουν