Ο αντάρτης

Πολλά χρόνα̤ απέσ’ σην ψ̌ην
το μυστικόν εκράν’να
Ατώρα φανερών’ ατο
ο κόσμον να μαθάν’ α̤’

Ο πρόσωπο σ’ αγροθερί’,
τ’ Ιησού Χριστού τ’ ομμάτα̤ σ’
Απέσ’ ση μέσ’ τη Πουρναλή
εσύ και τα μουράτα̤ σ’

Εγώ τη μάνας ι-μ’ το χ̌έρ’
εκράτ’να χαταλόπον
Εσύ ση γούλα μ’ φυλαχτόν
και σην εγκάλα̤ μ’ τ’ όπλον

Ο πρόσωπο σ’ αγροθερί’,
τ’ Ιησού Χριστού τ’ ομμάτα̤ σ’
Απέσ’ ση μέσ’ τη Πουρναλή
εσύ και τα μουράτα̤ σ’

Θεία, είπες «Δος με ψωμίν,
δος με νερόν ας πίνω!
Αδακέσ’ σο βαθύ τ’ ορμίν
τα στουδόπα μ’ θ’ αφήνω»

Ο πρόσωπο σ’ αγροθερί’,
τ’ Ιησού Χριστού τ’ ομμάτα̤ σ’
Απέσ’ ση μέσ’ τη Πουρναλή
εσύ και τα μουράτα̤ σ’

Ανθρώπ’ όντες δα̤βαίν’νε πλάν
και σον Θεόν κοτσ̌εύ’νε
Τα έργα τουν απάν’ ση γην
ατά μόνον αγγεύ’νε

Ο πρόσωπο σ’ αγροθερί’,
τ’ Ιησού Χριστού τ’ ομμάτα̤ σ’
Απέσ’ ση μέσ’ τη Πουρναλή
εσύ και τα μουράτα̤ σ’