Πρόσφυγας έμ’νε, πρόσφυγας είμαι

Πρόσφυγας έμ’νε, πρόσφυγας είμαι,
ορφανεμένον και τίνος είμαι;
Απέσ’ σα στράτας ατόσα χρόνα̤,
απέσ’ σο ψ̌όπο μ’ γομάτον πόνα̤

Πρόσφυγας έμ’νε, πρόσφυγας είμαι
Αχ! Παναΐα μ’, και ποίος έιμαι;
Κύρη μ’ ο Πόντον, ατόν επέραν
και σ’ άλλα τόπα̤ εμέν εφέκαν

Πρόσφυγας έμ’νε, πρόσφυγας είμαι,
μαύρα τα χρόνα̤ μ’ και τίνος είμαι;
Κούζω την μάνα μ’, χαπέρ’ ’κι παίρ’ με -ν-,
«εσέν ’κ’ εξέρω» τερεί και λέει με

Πρόσφυγας έμ’νε, πρόσφυγας είμαι,
Πόντιος είμαι, Ρωμαίος είμαι
Ευχ̌ήν ευτάγω, παίρ’ με το κλάμαν,
κύρη μ’ ο Πόντον, μάνα μ’ η Ελλάδα