Ν’ αϊλί τον κύρ’ και τη μάναν

Ν’ αϊλί τον κύρ’ και την μάναν
τ’ εγέρασαν με το κλάμαν
Ας σα πέντε και έξ’ παιδία
έναν ’κ’ έν’ παρηγορίαν

Σα γεράματα ατείν’
επέμ’ναν χωρίς παιδίν
Τη ξενιτείας το γράμμαν
δεβάζ’νε και κλαίν’ εντάμαν

Ομούτ’ είχαν σα παιδία
άμον παλατί’ κλειδία
Έλεγαν κι εγέλαναν
κι έλεγαν θ’ εγεράναν

Τη βραδί’ όντες κοιμούνταν
εις τον άλλον αφουκρούνταν
Κρούει ο ένας, κρούει ο άλλος
έχ’ν’ α’ σην καρδίαν βάρος

Τόσα εμέκια, τόσα τέρτα̤
επέμ’νανε με τα δά̤κρα̤
’Τράνυναν τόσα παιδία
χαίρεται τα η ξενιτεία

Τ’ άλλα αδά και τ’ άλλα ακεί
επέμ’νανε μοναχοί
Τερούν τα φωτογραφίας
σα τουβάρι͜α τ’ οσπιτί’