Ο τρυφερόν

Έμ’νε δεκαοχτώ χρονών
’ποίκαν εμέν -ε- γαμπρόν
Ση γαρής το γιάν’ εσέγκαν
εμέναν τον τρυφερόν

Τη βραδήν σο κρεβατόπο μ’
’λέπω εγώ σο όρωμα μ’
τη γαρή ντ’ εστεφανώθα
να πάει χάται σο ορμάν’

Η χαρά τ’ εμόν εκόπεν
αχ! σο χάραμαν απάν’
Έρθεν ’πέρεν η τσουνίτσα
από ’πάν’ ι-μ’ το γιοργάν’

«Σούκ’ τεμπέλ’ συ ντό κοιμάσαι;»
λέει με τ’ εμόν η γαρή
«Δέβα δούλεψον και φέρε,
’γώ θα τρώω το φαΐν»

Αχ! παιδία, ντό θα ’φτάω;
’κ’ επορώ να λέω ’δέν!
Είνας γαρή έτον σον κόσμον,
επαντρεύτα εγώ ατέν

Λέγ’ ατο σ’ όλον τον κόσμον
λέγ’ ατο κι εσάς, παιδία
’Σ ση Θεού τα καλοσύνι͜ας
άσ̌κημον έν’ η υπαντρεία