Το όρωμαν

Αητέντς πετά σον ουρανόν
απάν’ σου ήλ’ το κάστρεν
Το τέρτ’ν ατ’ έν’ πολλά τρανόν,
σ’ όρωμαν είδεν άστρεν

Είδε Ρωμαίοις καβαλαραίοις,
είδε τ’ ασκέρα̤ σ’κούνταν
Ολημερίς κι ολονυχτίς
πάγ’νε σην Τραπεζούνταν

Σην Πόλην τη Χρυσόπολην,
του Πόντου το καμάρι
Έμπρα̤ τουν κέσ’ οι Κομνηνοί
με το χρυσόν κοντάρι

Κι απάν’ σο παραλάλεμαν,
ση ψ̌ης ατ’ τα μουράτα̤
Εγνέφ’σεν τ’ αετόπουλον
κι εγέντονε κομμάτα̤

Εκάτσεν κα’ και έκλαψεν,
εκρέμασεν τ’ ωμία
Επέζεψεν να αναμέν’,
ε! μαύρον Ρωμανίαν