Το αγιόξυλον

Αφήνω γειά σας άρχοντες
έρθεν τη θανάτ’ η ώρα
Αφήνω και δι͜αβαίνω πλάν
ση γην απέσ’ θ’ εμπαίνω
Θα πάω ελέπω τ’ εμετέρτς,
λαρώνω αροθυμίας
Τα ήμψυχα μ’ βρουλίουνταν,
τη λύρα μ’ πού θ’ αφήνω;

♫

Εσύ που κόσμον ’κι πονείς
και που ’κι τσ̌ί͜εις κανέναν
Άφ’ς με -ν- αν θέλτς την κεμεντζ̌έ μ’
να παίρω μετ’ εμέναν

Και πώς ν’ αφήνω το τοξάρ’,
τη κεμεντζ̌ές τη γούλα;
Χάρε μ’, θα κλαίει ο γάιδαρο μ’,
την ψ̌η μ’ θα καίει η βρούλα

Το παλληκάρι μ’ θ’ απομέν’
σα στράτας γεσιρόπον
Νώμα το, Χάρε, μετ’ εμέν
να σ̌ολικεύ’ τον τόπο μ’

Δος με τη τοξαρί’ μ’ το λάβ’
κι ας δίγω σε τ’ ομμάτι͜α μ’
Σ’ αούτο τ’ αγιόξυλον
εφέκα τα μουράτι͜α μ’