Σ’ αούτ’ τον ψεύτην τον κόσμον

Σ’ αούτ’ τον ψεύτην τον κόσμον
πάντα πεκιάρτς θα είσαι!
Με τ’ έμορφα τα κορτσόπα
θα τρως και πίντς και κείσαι

Όσον πεκιάρτς τα έμορφα
έχ’νε σε χαϊδεμένον
κι ας σου παντρεύ’ς και υστερνά
άμον βούδ’ κοσ̌εμένον

Τα μήλα τα γενάμηνα,
πασ̌κείμ’ με τα παράδες;
Αφκά ας σα σπαρελόπα τουν
έχ’ν’ ατα οι νυφάδες

Ν’ αϊλί εκείνον τον πεκιάρ’
π’ ευτάει σεβντι͜άδες δύο
Τ’ έναν παίρ’ σην εγκάλιαν ατ’
και τ’ άλλο τρώει ο κρύον

Έρχουμαι, πουλί μ’, έρχουμαι
και σα πετεινολάλι͜α
Την εγκάλια σ’ ποίσον κρεβάτ’
τα τσάμι͜ας μαξιλάρι͜α

Απόψ’ ους να εμέρωσεν
σα πόσα μέρι͜α ευρέθα!
Σα δέκα εγκάλιας έπεσα,
σα είκοσ’ εκοιμέθα