Είνας γαρή κλαίει και πονεί

Οσήμερον όλ’ χ̌αίρουνταν
π’ έχ’νε καλά χαπέρι͜α
Κι είνας γαρή κλαίει και πονεί
και κρού’ν ατεν μαχ̌αίρι͜α

Φέρον τα χαπάρι͜α
εσύ για τ’ εμέν
Άλλο μη περ’μένω
τακάτ’ ’κ’ επέμ’νεν

Μήνας πολλά -ν- επέρασαν
και γράμμαν ξάι ’κ’ επέρεν
Κλαίει κι αραεύ’ τον άντραν ατ’ς
η ξενιτει͜ά που επέρεν

Φέρον τα χαπάρι͜α
εσύ για τ’ εμέν
Άλλο μη περ’μένω
τακάτ’ ’κ’ επέμ’νεν

Τ’ ομούτ’ εχάσεν και τ’ αχούλ’
κλαίει για τα τρία παιδία τ’ς
Πώς θα τρανύν’νε δίχως κύρ’
και λύεται η καρδία τ’ς

Φέρον τα χαπάρι͜α
εσύ για τ’ εμέν
Άλλο μη περ’μένω
τακάτ’ ’κ’ επέμ’νεν

Κατάρας/Κατάραν δί’ σην ξενιτει͜άν
ση στράταν ατ’ς π’ ευρέθεν
Και τον Θεόν παρακαλεί
ο άντρας ατ’ς να έρ’ται

Φέρον τα χαπάρι͜α
εσύ για τ’ εμέν
Άλλο μη περ’μένω
τακάτ’ ’κ’ επέμ’νεν