Ο πόνον τ’ εμόν

Σ’ έρημα τ’ ομματόπα μου
θάλασσας κατενίουν
Κλαμένα ομμάτα̤ άμον τ’ εμά
σ’ όλεν την γην ’κ’ ευρίουν

Αέτσ’ άμον το λέγω σας
πόνος ονομασέα μ’
Τα τέρτα̤ και τα βάσανα
τ’ εμόν γεννεμασέαν

Χαρά μ’ εποίκα τον καημόν
και αδερφόν τον πόνον
Το τέρτ’ το έχω απέσ’ σην ψ̌η μ’
εσύ εξέρτς α’ μόνον

Αέτσ’ άμον το λέγω σας
πόνος ονομασέα μ’
Τα τέρτα̤ και τα βάσανα
τ’ εμόν γεννεμασέαν

Το καρδόπο μ’ έν’ γεραλίν,
μαύρα είν’ τα τσ̌ικάρα̤ μ’
Χάσον τα κούστα̤ αποπέσ’
λύσον τα εχτιπάρα̤ μ’

Αέτσ’ άμον το λέγω σας
πόνος ονομασέα μ’
Τα τέρτα̤ και τα βάσανα
τ’ εμόν γεννεμασέαν