Πονώ, κλαίω, μοιρολογώ

Πονώ, κλαίω, μοιρολογώ
[γιαρ, γιαρ, αμάν!]
και βλαστημώ την τύχη μ’
[Ντό να ’ίνουμαι/Σεβγκιλίμ, πουλί μ’]
Π’ εχώρτσεν με ας σα μωρά μ’
[γιαρ, γιαρ, αμάν!]
κι εχάλαν’νεν τ’ οσπίτι μ’;
[Ντό να ’ίνουμαι/Σεβγκιλίμ, πουλί μ’]

Ας σην καρδία μ’ βλαστημώ
[γιαρ, γιαρ, αμάν!]
ατό την ξενιτείαν
[Ντό να ’ίνουμαι/Σεβγκιλίμ, πουλί μ’]
Π’ εχώρισεν αντρόγυνα,
[γιαρ, γιαρ, αμάν!]
μάναν ας σα παιδία
[Ντό να ’ίνουμαι/Σεβγκιλίμ, πουλί μ’]

Ατός ο κόσμος (ν)τ’ ερρούζεν
[γιαρ, γιαρ, αμάν!]
σο τσ̌όλ’ την ξενιτείαν;
[Ντό να ’ίνουμαι/Σεβγκιλίμ, πουλί μ’]
Εφέκαν τα γιαβρόπα τουν
[γιαρ, γιαρ, αμάν!]
σύρ’νε αροθυμίαν
[Ντό να ’ίνουμαι/Σεβγκιλίμ, πουλί μ’]