Μάνα μ’, στείλ’ με σο νερόν

Η μάνα στείλ’ με σο νερόν
κι ο Κώστης αναμέν’ με
ση πεγαδί’ το γιάν’ καικά,
σην εγκάλι͜α τ’ να παίρ’ με

Μάνα, μάνα,
μάνα, τ’ εμόν η μάνα
Γιατί ’κι αφήντς να χ̌αίρουμες
με τ’ αρνόπο μ’ εντάμαν;

Σο χ̌έρι μ’ παίρω το λαήν’
κι αγληγορώ να πάω
Τον Κώστη ν’ αγκαλιάσκουμαι
και ήντι͜αν θέλ’ θα ευτάω

Μάνα, μάνα,
μάνα, τ’ εμόν η μάνα
Γιατί ’κι αφήντς να χ̌αίρουμες
με τ’ αρνόπο μ’ εντάμαν;

Πολλά γλυκέα εφίλ’νε με,
ση γούλα μ’, σα χ̌ειλόπα μ’
Και ντ’ έμορφα εχάιδευεν
τα λεγνά τα μεσόπα μ’!

Μάνα, μάνα,
μάνα, τ’ εμόν η μάνα
Γιατί ’κι αφήντς να χ̌αίρουμες
με τ’ αρνόπο μ’ εντάμαν;

Σ’ οσπίτι μ’ σίτι͜α κλώσκουμαι
νουνίζω πώς θα ’φτάγω
Τσακώνω μάξους το λαήν’
οπίσ’ ξαν για να πάγω

Μάνα, μάνα,
μάνα, τ’ εμόν η μάνα
Γιατί ’κι αφήντς να χ̌αίρουμες
με τ’ αρνόπο μ’ εντάμαν;