Οι χ̌εράδες

Νουνίζω πώς θα ’ίνεται
δουλεία να πιάνω
Με τοι χ̌εράδες τ’ έμορφους
παράδες να χαλάνω

Τοι χ̌εράδες, τοι χ̌εράδες,
ο Θεόν να δί’ ατ’ς υείαν
Ευχ̌ήν δίγ̆ω να έχ’νε ατείν’
τρανόν μακροζωίαν

Η χ̌έρα θέλ’ περίθαλψην,
ατέ παρηγορίαν
Θέλ’ τρανόν υποστηρίξην
κι ολίγον προστασίαν

Τοι χ̌εράδες, τοι χ̌εράδες,
ο Θεόν να δί’ ατ’ς υείαν
Ευχ̌ήν δίγ̆ω να έχ’νε ατείν’
τρανόν μακροζωίαν

Οι χ̌εράδες π’ ευτάν’ σεβτάν,
ατό ’κ’ έν’ αμαρτίαν
Μ’ εθαρρούν κολατίουνταν,
ατό έν’ ευλοΐαν

Τοι χ̌εράδες, τοι χ̌εράδες,
ο Θεόν να δί’ ατ’ς υείαν
Ευχ̌ήν δίγ̆ω να έχ’νε ατείν’
τρανόν μακροζωίαν

Οι χ̌εράδες, οι χ̌εράδες
έναν πράμαν να εξέρ’νε
Η ζωή έχ̌’ και θάνατον,
μαζί τιδέν ’κι παίρ’νε

Τοι χ̌εράδες, τοι χ̌εράδες,
ο Θεόν να δί’ ατ’ς υείαν
Ευχ̌ήν δίγ̆ω να έχ’νε ατείν’
τρανόν μακροζωίαν