Πατέρα μ’, κύρη μ’ και Θεέ μ’

Σ’ αούτ’ τον κόσμον τ’ άκλερον
ντό έζησες, πατέρα;
Βάσανα, πίκρας, τερτόπα,
κόπι͜α¹ νύχταν ημέρα

Πατέρα μ’, κύρη μ’ και Θεέ μ’,
για τ’ εμέν όλα̤ έσ’νε
Πώς εκομπώθες κι ερρούξες
σον Χάρονταν ιρά̤στα̤

Εντώκεν κι εταγιάνεψεν
εσέν το παλληκάριν
π’ έσ’νε τη Στεφάν’ το παιδίν,
τη Κιλκισί’ καμάρι

Πατέρα μ’, αναχάπαρα
κι αγλήγορα -ν- εχάθες
Σα μεσοστράτι͜α τη ζωής
εκέσ’ επενεστάθες