Το ταπιέτι σ’ τ’ άσ̌κεμον

Δευτέραν λες με να έρχουμαι
και την Τετράδ’ διώ͜εις με
Άμον το κουτνίν τη φοτά σ’
σα μὲσα σ’ γυροκλώ͜εις με

Πάντα φουμί͜εις όντες γελώ
κι αρ’ όντες σ̌ολικεύω
Το ταπιέτι σ’ τ’ άσ̌κεμον
αρ’ πώς να γιτουρεύω;

Πιρνά εβγαίνω σο ραχ̌ίν,
βραδύν’ κι αποδουλίζω
Τσ̌ούξον με, ποίσον με γιαρτίμ
άλλο ’κι ταγιανίζω

Πάντα φουμί͜εις όντες γελώ
κι αρ’ όντες σ̌ολικεύω
Το ταπιέτι σ’ τ’ άσ̌κεμον
αρ’ πώς να γιτουρεύω;

Όντες γελώ και χ̌αίρουμαι
εσύ ζαροτερείς με
Πας̌ είμαι τ’ εσόν χουζμετσ̌ής
να σύρτς και τσ̌οκανί͜εις με;

Πάντα φουμί͜εις όντες γελώ
κι αρ’ όντες σ̌ολικεύω
Το ταπιέτι σ’ τ’ άσ̌κεμον
αρ’ πώς να γιτουρεύω;