Η σεβτά

Με το είδα σε, κορτσόπον, σο μεϊτάν’
-έι! σεβτά μ’-
το καρδόπο μου εντώκεν
άμον το ταβούλ’ χαμάν

Η θωρέα σ’, ζωγραφία θαμαστόν
-έι! σεβτά μ’-
εποίκεν με και -ν- ετέρ’να
με το στόμαν αχαστόν

Κορτσόπον, άφ’ς τα γονικά σ’
και έλα μετ’ εμέναν
Η σεβτά έν’ έναν θάμαν,
έλα ας ζούμ’ ατεν εντάμαν

Έμπρι͜α μ’, τ’ έμορφα τα κάλλι͜α σ’ έστεκαν
-έι! σεβτά μ’-
Τ’ ομματόπα μου εθάρρ’ναν
άγγελον ντο έλεπαν

Σην καρδία μ’ σεβτάς άνθι͜α ένοιξαν
-έι! σεβτά μ’-
και σκουντουλιχτά τσ̌ιτσ̌άκια
ολόερα μ’ ένθισαν

Κορτσόπον, άφ’ς τα γονικά σ’
και έλα μετ’ εμέναν
Η σεβτά έν’ έναν θάμαν,
έλα ας ζούμ’ ατεν εντάμαν

Εθερίεψαν τα πάθι͜α μ’ για τ’ εσέν
-έι! σεβτά μ’-
κι η βρούλα ντ’ έψ̌ες σα βάθι͜α
’κι βζήεται με τιδέν

Σο καρδόπο μου ντο έχω μαναχόν
-έι! σεβτά μ’-
έν’ τ’ εσόν το σ̌ερπετένιον
το φίλεμαν γιατρικόν

Κορτσόπον, άφ’ς τα γονικά σ’
και έλα μετ’ εμέναν
Η σεβτά έν’ έναν θάμαν,
έλα ας ζούμ’ ατεν εντάμαν