Χρυσόν σταυρόν θα έχω σε

Για τη σεβντά σ’ να θέλτς, πουλί μ’,
αστρόπα κατηβάζω
Γεργάν’ θ’ ευτάω τον ουρανόν
εσέναν να σ̌κεπάζω

Ορκίσκουμαι όντες τερώ
σ’ ομμάτι͜α σ’ το γραμμένο μ’
Χρυσόν σταυρόν θα έχω σε
ση γούλα μ’ κρεμαμένον

Λελεύω τ’ ομματόπα σου
τερούν και παρλαεύ’νε
κι ατά τα χ̌είλια σ’ τ’ έμνοστα
το στόμα μ’ αραεύ’νε

Καρδία τη καρδίας ι-μ’
και ψ̌ης ι-μ τραγωδία
Σ’ αούτ’ ντο ζούμε τον καιρόν
έσ’νε παρηγορία μ’

Ους να μερών’ ντο λέγω σε,
καϊτέδες όλια ’ίν’νταν
Αρνί μ’, όντες ελέπω σε
κρύα νερά χουλείνταν

Από μακρά εσέγκες με
ση καρδι͜άς ι-σ’ τον χτύπον
Καμίαν άλλο ’κ’ έπαθα
ας ση σεβντάν αΐκον