Το τσ̌εχέλ’

Το κορτσόπον το τσ̌εχέλ’
ας σα χ̌είλια τ’ς τρέχ̌’ το μέλ’
και καν’νάν τιδέν ’κι δί’
άκαρδον έν’, ’κι πονεί

Το τσ̌εχέλ’, το τσ̌εχέλ’,
ας σα χ̌είλια ’θε το μέλ’
’σάν ατόν που καντουρεύ’
και το μέλ’ φιλεί και παίρ’

Την εγκάλι͜α σ’ μη γουεύ’ς,
ρίζα μ’, άλλο μ’ αραεύ’ς
Εγεννέθες για τ’ εμέν
κι εγώ είμαι για τ’ εσέν

Το τσ̌εχέλ’, το τσ̌εχέλ’,
ας σα χ̌είλια ’θε το μέλ’
’σάν ατόν που καντουρεύ’
και το μέλ’ φιλεί και παίρ’

Έμορφον και τσ̌ιτσ̌εκλίν
κι εγώ είμαι σεβνταλίν
Σ’ εκατόν απέσ’ κι αν στέκ’
για τ’ έμεν έναν και τέκ’

Το τσ̌εχέλ’, το τσ̌εχέλ’,
ας σα χ̌είλια ’θε το μέλ’
’σάν ατόν που καντουρεύ’
και το μέλ’ φιλεί και παίρ’

Το νερόν με το ρακίν,
η φωτία μ’ ’κι νεβζήν’
Το κορτσόπον το τσ̌εχέλ’
ντό εποίκα ’το; ’κι θέλ’

Το τσ̌εχέλ’, το τσ̌εχέλ’,
ας σα χ̌είλια ’θε το μέλ’
’σάν ατόν που καντουρεύ’
και το μέλ’ φιλεί και παίρ’