Η Μαρία

Η χαρά ’τελέθεν
και η νύφε εψέθεν
σα χωράφι͜α, σα τσαπίσματα
Έτον οκνερία,
ατέ η Μαρία
και -ν- ερχίνωσεν τα πείσματα

Εγώ επαντρεύτα
κι ενοικοκυρεύτα
πασ̌κείμ’ για να τσαπίζω το αμπέλ’;
Ούτε να θερίζω
και να βοτανίζω
και να σύρω κόπρι͜α με το πέλ’

Άτσ̌απα, βρε γάρη,
’κ’ επήρες χαπάρι,
αδά πη δουλεύ’, μανάχον τρώει;
Ομοίασες, τσούνα,
τεμπέλτσα γουρούνα,
το τεμπέλ’κον τη κυρού σ’ το σόι

Έσ’κωσες τη μύτην
σο Μητροπολίτην
Χάιτε ας παίρουμ’ διαζύγιον
Για τ’ εσέν, Μαρία,
’κι χάνω την υεία μ’,
ούτε ’ίνουμ’ υποζύγιον

Αέτσ’ πα εχωρίγαν,
τα δεσμά ελύγαν
Καν’νά ατείν’ ’κ’ εποίκανε μωρόν
Τώρα η Μαρία
σπογγίζ’ τα μαντρία
ση κυρού ατ’ς πάντα όντες μερών’