Οικοδόμον

Οικοδόμος σο γιαπίν
για έναν κομμάτ’ ψωμίν
Στέκ’ απάν’ σ’ έναν μαδέρ’ [ούι αμάν!]
μ’ έναν τενεκέν σο χ̌έρ’

Για να ’βγάλ’ το ημερ’κόν
παλεύ’ με το θάνατον
Ντό να ’φτάει, πού να πάει
έναν ημερ’κόν να εβγάλ’;

Με το κρύον σο γιαπίν
θα τρανύν’ κι άλλο παιδίν
Μέρα-νύχταν κι αν δουλεύ’ [ούι αμάν!]
’κ’ επορεί να αρτουρεύ’

Για να ’βγάλ’ το ημερ’κόν
παλεύ’ με το θάνατον
Ντό να ’φτάει, πού να πάει
έναν ημερ’κόν να εβγάλ’;

Με τη ζέστεν σο γιαπίν
αίμαν και φαρμάκια πίν’
Τερεί και σον ουρανόν [ούι αμάν!]
κι αν βρέχ̌’ χάν’ το ημερ’κόν

Για να ’βγάλ’ το ημερ’κόν
παλεύ’ με το θάνατον
Ντό να ’φτάει, πού να πάει
έναν ημερ’κόν να εβγάλ’;