Σεβτάδες και πελιάδες

Παλαιά σεβντάδας,
έντανε πελά̤δας
Για τα δύο ομμάτι͜α π’ αγαπώ

Τα χ̌ειλόπα τ’ς μέλι͜α
κι εμπροστά βάλ’ τέλι͜α
Πώς θα ’φτάγω κι ατέν να φιλώ;
Τρώνε με τ’ αγιάζι͜α,
κρύα και χαλάζι͜α
Υποφέρω, ρίζα μ’, για τ’ εσέν

Ξάι ’κι λες με «έλα»
Μίαν χαμογέλα
κι ας μερών’ ο ήλον για τ’ εμέν

Αν κρούει η καρδία σ’
σην εγάπ’ θυσίας
λένε ’κ’ ’ίν’ντανε αν αγαπάς
Καλυμμαύχ’ θα βάλω
κι ίσως ανασπάλω
με το ράσον, ρίζα μ’, τη σεβντά σ’