Μάνα, τ’ εμόν η ζωή

Εμαράθα άμον το φύλλον,
εξεράθα άμον χορτάρ’
’Κ’ ινιανεύετε ντο είμαι
εικόσ’ χρονών παλληκάρ’

Μάνα, τ’ εμόν η ζωή
και τ’ εμόν η καμονή
Μαχ̌αίρι͜α σπάζ’νε την ψ̌η μ’,
κάεται άμον δαδίν

Πουλί μ’, αν έσ’νε σο γιάνι μ’
κι εδίν’νες με δύναμην
ίσως ατότε επόρ’να,
εσκάλωνα ας σην αρχήν

Μάνα, τ’ εμόν η ζωή
και τ’ εμόν η καμονή
Μαχ̌αίρι͜α σπάζ’νε την ψ̌η μ’,
κάεται άμον δαδίν

Ήλες παίρ’ κι εγώ κρυώνω,
κρύον πέτραν η καρδι͜ά μ’
Τόπος σο ψ̌όπο μ’ ’κ’ επέμ’νεν
να στοιβάζω τα τέρτι͜α μ’

Μάνα, τ’ εμόν η ζωή
και τ’ εμόν η καμονή
Μαχ̌αίρι͜α σπάζ’νε την ψ̌η μ’,
κάεται άμον δαδίν