Κλαίει ο κύρη σ’ με τη μάνα σ’

Λες και ο Θεόν εθέλ’νεν
κι άλλον άγγελον
Εκοιμέθες και -ν- εγνέφ’σες
σον παράδεισον

Κλαίει ο κύρη σ’ με τη μάνα σ’
που ’κ’ ελέπ’νε σε
και με τη φωτογραφία σ’
καλατσ̌εύ’νε σε

Εσκοτείνεψαν τ’ ομμάτι͜α μ’
βρέχ̌’ ο κόσμον κλαίει 
και η καρδι͜ά μ’ πονεμένον
πως έν’ κρίμαν λέει

Κλαίει ο κύρη σ’ με τη μάνα σ’
που ’κ’ ελέπ’νε σε
και με τη φωτογραφία σ’
καλατσ̌εύ’νε σε

Με την κεμεντζ̌έν εντάμαν
η λαλία μ’ λέει
Ωχ! Ν’ αϊλί τη μάνα σ’, ρίζα μ’
που όσο ζει θα κλαίει

Κλαίει ο κύρη σ’ με τη μάνα σ’
που ’κ’ ελέπ’νε σε
και με τη φωτογραφία σ’
καλατσ̌εύ’νε σε