Αρνί μ’, να έμ’νε έναν κεράσ’

Αρνί μ’, να έμ’νε έναν κεράσ’
ντο στέκ’νε οι νυφάδες
Έπλωνα τα κλαδόπα μου
ετσέριζα φοτάδες

Σην εγκλησίαν όντες πας
κλώστ’ τέρεν τα ταφία
Απ’ έμπρου έν’ και θάνατος
μη κλαινί͜εις ξένα ψ̌ήα

Τρυγόνα μ’, τα σπαρελόπα σ’
και τα σπαρελοδέμι͜α σ’
Ατά όντες λύντς και δέντς ατα
πώς ’κι τρομάζ’ν’ τα χ̌έρι͜α σ’;

Σα τσ̌αϊροκοψίματα σ’
έπαρ’ εμέν αργάτη
Τα χορτάρι͜α ντο κόφτουμε
ευτάμ’ ατα κρεβάτι

Βασάντσον με, τυρά̤νντσον με
τρυγόνα μ’, ξάι μη τσ̌ί͜εις με
Πεκρής και κομαρτσ̌ής είμαι
εσύ πώς ταγιανί͜εις με;