Έναν καιρόν ση Σαντά

Έναν καιρόν ση Σαντά
εγέντον τρανόν ποράν
Άλλ’ επέγ̆’νανε σα ξύλα
κι άλλ’ επέγ̆’νανε σα φύλλα

Ουρανός καθαρός έτον
το ποράν’ απόθεν έρ’τον
Τα στράτας ετσ̌αμουρώθαν
και γιαρόπα εγομώθαν

Ντό έτον ατό η αντάρα
και τη Θεού η κατάρα
Ντό έτον ατό, κουρπάν’ -τ- σ’!
Θα φουρκίζ’ και τοι τσ̌οπάντς

Ουρανός καθαρός έτον
το ποράν’ απόθεν έρ’τον
Τα στράτας ετσ̌αμουρώθαν
και γιαρόπα εγομώθαν

Τα κορτσόπα, οι γραιάδες
τ’ αγούρι͜α κι οι γεροντάδες
Λέγ’νε με σ’κωμένα χ̌έρι͜α
«Ν’ αϊλί τη Σαντάς τα μέρι͜α»

Ουρανός καθαρός έτον
το ποράν’ απόθεν έρ’τον
Τα στράτας ετσ̌αμουρώθαν
και γιαρόπα εγομώθαν

Ντό έτον ατό, κουρπάν’ -τ- σ’;
Νουνί͜εις και τ’ ακίλι σ’ χάντς
Ντό έτον ατό, παιδία;
Τρανόν τη Θεού δουλείαν

Ουρανός καθαρός έτον
το ποράν’ απόθεν έρ’τον
Τα στράτας ετσ̌αμουρώθαν
και γιαρόπα εγομώθαν