Όντες η πόδα σ’ θα βαρύν’

Όντες η πόδα σ’ θα βαρύν’
κι όντες κόφκουν τ’ ομούτι͜α,
θα κρού’ν σο νου σ’ τ’ εμέτερα,
αρνί μ’, τα χαβεζλούκια

Όσα στράτας κι αν πορπατείς
κι όσο μακρά κι αν φεύ’ς -ι
θα κρού’ν σο νου σ’ ντ’ εδέβανε
κι εμέναν θ’ αραεύ’ς -ι

Όντες τα πόνι͜α θα τσ̌ατεύ’ς
με τα τέρτι͜α ζωσμέντσα
θα κρούει σο νου σ’ η εγκαλι͜ά
π’ εκείσ’νε χαρεμέντσα

Όντες τα ομούτι͜α κόφκουνταν
και θα βαρύν’ η πόδα σ’
θα πουσ̌μανεύ’ς, μικρόν αρνί μ’,
ὰμα θα έν’ παρώρας