Τ’εμόν μικρόν -ι

Ο πρόσωπο σ’ έν’ μάλαμα,
η ψ̌η σ’ άμον χρυσόν -ι
Το πόι σ’ άμον κυπαρίσσ’,
εσύ τ’ εμόν μικρόν -ι

Τ’ ομμάτι͜α σ’ άμον θάλασσα,
τ’ οφρυδόπα σ’ γαϊτάνι͜α
Τσ̌ιμένι͜α εγένταν να δι͜αβαίντς,
παρχάρι͜α και ορμάνι͜α

Ήλος ζελεύ’ το φώταγμα σ’,
τ’ άστρα την εμορφία σ’
Ανθίζ’νε τριαντάφυλλα
ας σην πορπατεσία σ’

Άμον τα κρύα τα νερά
καίγουν τον ουρανόν -ι
Μανουσ̌ακέα σκουντουλίζ’
το φίλεμαν τ’ εσόν -ι