Τη Σοχουμί’ τα χώματα

Τη Σοχουμί’ τα χώματα
όλι͜α είναι ταφία
Ανοίξτεν και τερέστε͜ ατα,
όλι͜α νέικα παιδία!

Ο γιον εχάν’νεν τη μάναν
κι η μάναν το παιδίν ατ’ς
Ν’ αϊλί εμάς και βάι εμάς
ντ’ ευτάν’ τα εξορίας!

Σον κόσμον να μη έτανε
οι πόλεμοι καμίαν
Σον πόλεμον σκοτούντανε
πολλά νέικα παιδία

Ο γιον εχάν’νεν τη μάναν
κι η μάναν το παιδίν ατ’ς
Ν’ αϊλί εμάς και βάι εμάς
ντ’ ευτάν’ τα εξορίας!

Τα τέρτι͜α και τα βάσανα
ντο είδα εγώ, παιδία
ατώρα να σκαλών’ ατα
’κι θα έχ’νε τελείαν

Ο γιον εχάν’νεν  τη μάναν
κι η μάναν το παιδίν ατ’ς
Ν’ αϊλί εμάς και βάι εμάς
ντ’ ευτάν’ τα εξορίας!