Αϊλί που ξενιτεύκεται

Ν’ αϊλί που ξενιτεύκεται,
ν’ αϊλί που ξενιτεύει
Ν’ αϊλί που αποχωρίεται
κι αν θέλτς ας βασιλεύει

Η ξενιτει͜ά κι ο θάνατον
τα δύο -ν- έναν ’κ’ είναι -ν
Εζύαξα κι ετέρεσα,
η ξενιτει͜ά βαρύν έν’

Αχπάσκουμαι σην ξενιτειά
με τα μοιρολογίας
Τα στράτας δάκρυ͜α ’γόμωσα,
τ’ ολόγερα λαλίας

Νασάν εκείνον π’ αποθάν’
σον τόπον ντ’ εγεννέθεν
Που ’κ’ εφέκεν τα χώματα τ’
και που ’κ’ εξενιτεύτεν