Τ’ εμόν ο πατέρας

Ο Θεόν κλαίει μετ’ εμάς
κι ο κύρη μ’ χαρεμένος
Χωρίς καγάν’ ο Χάροντας
σα άσπρα φορεμένος

Τα νυφάδι͜α και ο γαμπρόν
και ίλιαμ τα παιδία σ’
Εντάμαν είν’ με τη γαρή σ’
τ’ εγγόνι͜α σ’ τα θερία

Ούλ’ κλαίγ’νε κι ούλ’ κουρφίζ’ν’ ατον
τον άξιον πατέραν
Κι εκείνος χαμογελαστός
σ’ άχαρον την κασέλαν

Πατέρα, εσέναν θα σ̌κεπάζ’
βομπάκ’ κι όχι το χώμαν
Αγγέλ’ έστεσαν μουχαπέτ’
ντο έφυες παρώρας