Για τ’ εσέν καίεται η ψ̌η μ’

Για τ’ εσέν καίεται η ψ̌η μ’,
πουλί μ’, πώς θα λαρούμαι;
Κάτ’ ποίσον, τρυγονίτσα μου,
γιάμ’ ρούζω και σκοτούμαι

Εγώ είμαι ραχ̌όπουλο
ση δείσα μαθεμένον
Σ’ έναν έμορφον κορτσόπον
είμαι σουμαδεμένον

Σεβντάν έχω, σεβντάν πουλώ
και σεβνταλής γυρίζω
Σεβντάν έχω σο καρδόπο μ’
και πώς θα ταγιανίζω;