Αχ! μάνα μ’

Έι! Μάνα μ’, μάνα τα βάσανα
σην καρδι͜ά μ’, καρδι͜ά μ’ ετσ̌όκεψαν
Έντανε άμον λιθάρι͜α
γονατίζ’νε με
Τα παράπονα μ’ πολλά είν’
και κλαινίζ’νε με
Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!

Ε! Θεέ μ’! Θεέ μ’, ντ’ εποίκα σε,
ση ζωήν χαράν ’κ’ εδέκες με
Άμον τον Χριστόν σταυρούμαι,
τυρα̤ννίγουμαι
Ας σ’ ανθρώπ’ς πα φαρμακούμαι
Ντό θα ’ίνουμαι;
Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!

Ε! Ζωήν! Ζωή μ’ σα υστερνά μ’,
θάλασσα φαρμάκ’ τα δα̤κρόπα μ’
Ας σ’ ομμάτι͜α μ’ πάν’ ση γούλα μ’
και φουρκίγουμαι
Η καρδι͜ά μ’ γομάτον πόνον,
βασανίγουμαι
Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!