Έρχουν γιατροί τερούνε με

Έρχουν γιατροί τερούνε με,
ψηλά σ’κών’νε τα χ̌έρι͜α
Πουλί μ’, κανένας ’κ’ εγροικά
ντο είν’ σεβντάς μαχ̌αίρι͜α

Γιατρέ, αούτ’ τα φάρμακα
ντ’ εδέκες για τ’ εμέναν
Τ’ αρνόπο μ’ αν ’κι κλώσ̌κεται
χαΐρ’ ’κ’ ευτάει κανέναν

Έρθεν κάτ’ αγνόν σεβνταλούκ’
εσέβεν σο καρδόπο μ’
Νύχταν ήμεραν ’κι δι͜αβαίν’
να μη κλαινίζ’ το ψ̌όπο μ’

Έκαψες τ’ οσπιτόπο μου
εδέκες α’ φωτίαν
Σαχτάρι͜α εφέκες κι έφυες,
καρβώνι͜α σην καρδία μ’

Δάκρυ͜α ’κχ̌ύνω ’κ’ ελέπ’νε με-ν,
κλαίω, κανείς ’κι ακούει
Αούτ’ τ’ εμόν το καρδόπον
για τ’ εσέν μόνο κρούει