Όλ’ αγαπούν τα συγγενά

Λέγ’νε με «Κατί πίντς ρακίν;»
ντο ’κ’ επορώ να πίνω
Λέγ’νε με «Άσ’ τη νουσ̌αλού σ’!»
ντο ’κ’ επορώ ν’ αφήνω

Όλ’ αγαπούν τα συγγενά,
εγώ αγαπώ τα ξένα
Είδα ’τεν και κάτ’ έπαθα,
μάνα, ν’ αϊλί εμένα!

Είδα σε, πουλί μ’, σον χορόν
κοκκινοφορεμέντσα
Έκαψες το καρδόπο μου,
νε σ̌κύλ’ αφορισμέντσα!

Πουλί μ’, τα μαύρα μη φορείς
κι εθαρρούν είσαι χ̌έρα
Ατά εσέν ’κ’ ιεύ’νε σε -ν,
φόρ’ τα άσπρα και γέλα