Αν πουσ̌μανεύ’ς

Η καρδία μ’ κρούει και παίρ’,
ψ̌η μ’, εσέναν αναμέν’
Τα στράτας όλον τερώ,
θα τσ̌ατεύω σε θαρρώ

Παίρω στράτας πορπατώ,
πού κέσ’ πάω ’κ’ εγροικώ
Εσέναν αν ’κ’ έχω εγώ
άτσ̌απα, γιατί να ζω;

Ας ση μαχαλά σ’ εγώ
να δι͜αβαίνω ’κ’ επορώ
Όλ’, πουλί μ’, εμέν τερούν,
ντ’ έχω απέσ’ ι-μ’ ’κ’ εγροικούν

Αν, πουλόπο μ’, πουσ̌μανεύ’ς
κι απ’ ατόν αν θέλτς να φεύ’ς
εσύ καν’νάν μη νουνί͜εις
μετ’ εμέν έλα να ζεις
εσύ καν’νάν μη νουνί͜εις
άι! αρχόντισσα θα ζεις!