Πάτ’ και δέβα

Αρνόπο μ’, εροθύμεσα
[ν’ αϊλί εμέν!]
εσένα να ελέπω
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]
Τ’ εμά τα χ̌έρι͜α τ’ άκλερα
[ν’ αϊλί εμέν!]
απέσ’ σην ψ̌η σ’ να θέκω
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]

Αρνί μ’, το μαντιλόπο σου
[ν’ αϊλί εμέν!]
φυλάττ’ ατο έναν χρόνον
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]
Εβγάλ’ ατ’ και σπογγίγουμαι
[ν’ αϊλί εμέν!]
ση καρδι͜άς ι-μ’ τον πόνον
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]

Γράψον γράμμαν πως έρχεσαι,
[ν’ αϊλί εμέν!]
τον κόσμον να χαρί͜εις με
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]
Ατό έν’ η χαρά τ’ εμόν,
[ν’ αϊλί εμέν!]
άλλο μη τυρα̤ννί͜εις με!
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]

Η μέρα μήνας έρ’ται με
[ν’ αϊλί εμέν!]
κι η εβδομάδα χρόνος
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]
Εσέν όντες ελέπω σε
[ν’ αϊλί εμέν!]
χάται ας σην ψ̌η μ’ ο πόνος
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]