«Αχ!» ευτάω για τ’ εσέναν

Όσο μακρά κι αν λάσκουμαι,
εσέν πάντα νουνίζω
Κιλκίς, πατρίδαν έχω σε -ν,
θυμούμαι και δα̤κρύζω

«Αχ!» ευτάω για τ’ εσέναν,
το «βάι» έν’ μετ’ εμέναν
Και για τ’ εσέν, πουλόπο μ’,
πονεί το τσικαρόπο μ’

Κιλκίς, μίαν θα έρχουμαι
και ρούζω σην εγκάλα̤ σ’
Ελέπω εγώ και χ̌αίρουμαι
τα έμορφα τα κάλλα̤ σ’

Χ̌ερομύλτσον και κοσ̌κίντσον,
βάλεν έναν βούραν κι άλλο
Το δαχτυλίδ’ ντ’ εδέκες με -ν
ας σο χ̌έρι μ’ ’κ’ εβγάλλω

Κατηγορούν και το Κιλκίς
και λέγ’ν’ ατο «σκοτία»
Σ’ εμά τ’ ομμάτα̤ φαίνεται
σαέρ και πολιτεία

Χ̌ερομύλτσον, χ̌ερομύλτσον,
τσάκωσον τα χ̌ερομύλα̤
Χοντρά μ’ ευτάς τα αλεύρα̤,
μετ’ εσέν την πελά̤ μ’ εύρα

Εγώ είμαι ας σην Κούσ̌οβαν¹
και -ν- ας σοι Παπαδ’λάντας
Χωρίς εμάς ’κι ’ίν’ντανε
σουμάδα̤, νέ χαράντας

«Αχ!» ευτάω για τ’ εσέναν,
το «βάι» έν’ μετ’ εμέναν
Και για τ’ εσέν, πουλόπο μ’,
πονεί το τσ̌ικαρόπο μ’
Και για τ’ εσέν, πουλόπο μ’,
πονεί τ’ εμόν το ψ̌όπον

Γιαννάκη, με το νταούλι σ’!
Ν’ αϊλί πη ’κ’ ευρέθεν!