Αρνί μ’, σο τσαϊροκόψιμο σ’

Αρνί μ’, να έμ’νε έναν κεράσ’
ντο στέκ’νε οι νυφάδες
Έπλωνα τα κλαδόπα μου
κι ετσέριζα φοτάδες

Αρνί μ’, σο τσ̌αϊροκόψιμο σ’
έπαρ’ εμέν αργάτη
Τα χορτάρι͜α ντο κόφτομε
ευτάμ’ ατα κρεβάτι

Πουλόπο μ’, τα σπαρελόπα σ’
και τα σπαρελοδέμι͜α σ’
Ατά όντες λύντς και δέντς ατα
πώς ’κι τρομάζ’ν’ τα χ̌έρι͜α σ’;

Εδέβαν τα νεότητα μ’,
έρθαν τα γερουσίας
Τρυγόνι μ’, όντες ελέπ’ς με
’κι καί͜εται η καρδία σ’;