Εκείν’ το ξεροπέγαδον

Εκείν’ το ξεροπέγαδον,
Θεέ μ’, να μη τσουρούται [γιαρ]
Όντες διψά τ’ αρνόπο μου
πάει πίν’ κι απολιγούται [γιαρ]

Έκιτι, κόσμε μ’, έκιτι,
πώς είσαι νεφιλέν -ι; [γιαρ]
Χωρί͜εις, χωρί͜εις τα πεκιάρ’κα
και δί’ς ατα πελιάν -ι [γιαρ]

Εγάπ’ σ’ εγέντον τσ̌ουβαλτούζ’
και σίδερον ξαμμένον [γιαρ]
Ν’ αϊλί την καρδι͜άν τ’ άχαρον
όθεν έν’ καρφωμένον [γιαρ]

♫

Εγώ τερώ σον πρόσωπο σ’
κι εσύ ξάι ’κι τερείς με
Τον νου μ’ πιρτέν εδώκα σε
κι άμον ντο θέλτς ορί͜εις με

Ιδρώματα ντο έκχ̌’σα εγώ,
κανείς σον κόσμον ’κ’ έκχ̌’σεν
Εγάπ’ σ’ εμέν ’παλάλωσεν
απέσ’ ι-μ’ βρούλαν έψ̌εν

Για έπαρ’ άν’ τον πρόσωπο σ’
και -ν- ας φωτάζ’ ο ήλιον
Να εμπαίν’ σο καρδόπο μου
και καίει με -ν- άμον ξύλον