Ήλεν μαραίν’ τ’ αμάραντα

Ήλεν μαραίν’ τ’ αμάραντα,
-πουλί μ’, τ’ αμάραντα-
τα παλαλά χορτάρι͜α
Κι εσύ μαραίντς με το ψ̌όπο σ’
-πουλί μ’, με το ψ̌όπο σ’-
έμορφα παλληκάρι͜α

Πουλί μ’, σα ψηλά -ν- εχ̌ι͜όντσεν,
εσύ ’κ’ ερρίγασες
Τη δουλείας ι-σ’ το κέρδος
’κ’ ελογαρίασες

Ο ήλεν πάει και βασιλεύ’
-πουλίκα μ’, βασιλεύ’-
σα ψηλά τα ραχ̌ία
Τ’ εμόν η καρδι͜ά βασιλεύ’
-πουλίκα μ’, βασιλεύ’-
απέσ’ σ’ εσά τα ψ̌ήα

Πουλί μ’, σα ψηλά -ν- εχ̌ι͜όντσεν,
εσύ ’κ’ ερρίγασες
Τη δουλείας ι-σ’ το κέρδος
’κ’ ελογαρίασες

Ήλες ας σην ανατολήν,
-πουλί μ’, ανατολήν-
τσ̌ιτσ̌έκ’ ας σα παχτσ̌έδες
Απέσ’ σ’ εμόν το καρδόπον
-πουλί μ’, το καρδόπον-
πώς έσ̌κισες κι εσέβες;

Πουλί μ’, σα ψηλά -ν- εχ̌ι͜όντσεν,
εσύ ’κ’ ερρίγασες
Τη δουλείας ι-σ’ το κέρδος
’κ’ ελογαρίασες