Στιχουργοί: Θεόφιλος Πουταχίδης
Συνθέτες: Θεόφιλος Πουταχίδης
Τρυγόνα μ’, σο Ιλεσλί¹
έρθα να ευρήκω σε
Το βράδον σο πανοΰρ’,
πουλί μ’, να τσ̌ατεύω σε
Χ̌ελιδόνι͜α πού είδες
χ̌ειμωγκονί’ να έρ’τανε;
Καρτολούδες Πουταχάντ’
όλ’ εντάμαν χορεύ’νε
εντάμαν αγαπημέν’
κι εμείς εχωρίγαμε
Αρ’ απάν’ σο μέρωμαν
σο πεγάδ’ όντες θα πας
με τα χ̌έρι͜α μ’ δίγω σε
νερόπον ν’ αποδιψάς
Χ̌ελιδόνι͜α πού είδες
χ̌ειμωγκονί’ να έρ’τανε;
Καρτολούδες Πουταχάντ’
όλ’ εντάμαν χορεύ’νε
εντάμαν αγαπημέν’
κι εμείς εχωρίγαμε
Πόσον θ’ αναμένω σε,
μικρίκον μελαχρινόν;
Ετσουρώθεν το πεγάδ’,
έντον ξεροπέγαδον
Χ̌ελιδόνι͜α πού είδες
χ̌ειμωγκονί’ να έρ’τανε;
Καρτολούδες Πουταχάντ’
όλ’ εντάμαν χορεύ’νε
εντάμαν αγαπημέν’
κι εμείς εχωρίγαμε
Γιά εσύ σ’ εμέν έλα,
γιά εγώ να έρχουμαι
Έλα ας ενώνομε
τα ψ̌ήα ντο έχομε| Κείμενο | Επεξήγηση | Ετυμ. Ρίζα | Προέλευση |
|---|---|---|---|
| αγαπημέν’ | αγαπημένοι | ||
| απάν’ | πάνω | ||
| αποδιψάς | ξεδιψάς | ||
| αρ’ | εισάγει ή τονίζει πρόταση με ποικίλες σημασιολογικές αποχρώσεις: λοιπόν, άρα, έτσι, επομένως, δηλαδή, τέλος πάντων, τώρα, άντε, με χροιά παρότρυνσης ή επίγνωσης, όπως το τουρκ. ha | ἄρα |  |
| βράδον | βράδυ | ||
| γιά | είτε, ή | ya/yā |   |
| δίγω | δίνω | ||
| εντάμαν | μαζί | ||
| έντον | έγινε | ||
| έρθα | ήρθα | ||
| έρ’τανε | έρχονται | ||
| έρχουμαι | έρχομαι | ||
| ετσουρώθεν | στέρεψε, αποστραγγίστηκε | σειρώ=εκκενώνω, αδειάζω | |
| ευρήκω | βρίσκω | ||
| έχομε | έχουμε | ||
| εχωρίγαμε | χωρίσαμε | ||
| μέρωμαν | ξημέρωμα | ||
| μικρίκον | μικρούλης/α/ικο | ||
| νερόπον | νεράκι | ||
| ξεροπέγαδον | βρύση/πηγάδι που έχει στερέψει | ||
| όλ’ | όλοι/ες/α | ||
| όντες | όταν | ||
| πανοΰρ’ | πανηγύρι | ||
| πεγάδ’ | βρύση | ||
| τρυγόνα | το πουλί τρυγόνι, χαϊδευτική προσφώνηση γυναίκας | τρυγών<τρύζω | |
| τσ̌ατεύω | συναντώ (τυχαία), τυχαίνω | çatmak | |
| χ̌ειμωγκονί’ | (γεν.) χειμώνα | ||
| χορεύ’νε | χορεύουν | ||
| ψ̌ήα | ψυχές, η περιοχή του στέρνου, τα εσώψυχα |
| Κείμενο | Επεξήγηση | Ετυμ. Ρίζα | Προέλ. |
|---|---|---|---|
| αγαπημέν’ | αγαπημένοι | ||
| απάν’ | πάνω | ||
| αποδιψάς | ξεδιψάς | ||
| αρ’ | εισάγει ή τονίζει πρόταση με ποικίλες σημασιολογικές αποχρώσεις: λοιπόν, άρα, έτσι, επομένως, δηλαδή, τέλος πάντων, τώρα, άντε, με χροιά παρότρυνσης ή επίγνωσης, όπως το τουρκ. ha | ἄρα | |
| βράδον | βράδυ | ||
| γιά | είτε, ή | ya/yā | |
| δίγω | δίνω | ||
| εντάμαν | μαζί | ||
| έντον | έγινε | ||
| έρθα | ήρθα | ||
| έρ’τανε | έρχονται | ||
| έρχουμαι | έρχομαι | ||
| ετσουρώθεν | στέρεψε, αποστραγγίστηκε | σειρώ=εκκενώνω, αδειάζω | |
| ευρήκω | βρίσκω | ||
| έχομε | έχουμε | ||
| εχωρίγαμε | χωρίσαμε | ||
| μέρωμαν | ξημέρωμα | ||
| μικρίκον | μικρούλης/α/ικο | ||
| νερόπον | νεράκι | ||
| ξεροπέγαδον | βρύση/πηγάδι που έχει στερέψει | ||
| όλ’ | όλοι/ες/α | ||
| όντες | όταν | ||
| πανοΰρ’ | πανηγύρι | ||
| πεγάδ’ | βρύση | ||
| τρυγόνα | το πουλί τρυγόνι, χαϊδευτική προσφώνηση γυναίκας | τρυγών<τρύζω | |
| τσ̌ατεύω | συναντώ (τυχαία), τυχαίνω | çatmak | |
| χ̌ειμωγκονί’ | (γεν.) χειμώνα | ||
| χορεύ’νε | χορεύουν | ||
| ψ̌ήα | ψυχές, η περιοχή του στέρνου, τα εσώψυχα |
¹ Παλιά ονομασία του χωριού Οινόη Κοζάνης
Με την ευγενική χορηγία φιλοξενίας της 