Σο όνερο μ’

Ψ̌όπο μ’, εσύ επλάστες για τ’ εμέναν,
έχω τρανόν εγάπην για τ’ εσέναν
Νουνίζω και παραλαλώ,
τα νύχτας ’κι κοιμούμαι
και σα ημέρας άν’ και κά’
σα στράτας παλαλούμαι

Σο όνερο μ’ το πρόσωπο σ’
ελέπω όντες κοιμούμαι
κι ο εις τη άλλου εθαρρώ
τα χ̌είλια εμείς φιλούμε
Γνεφίζω, λύγουμαι, πονώ,
ματούται το καρδόπο μ’
Έν’ τ’ εγκαλιόπο σ’ γιατρικόν
σο πονεμένον ψ̌όπο μ’

Ψ̌όπο μ’, εγώ ανασάνω για τ’ εσέναν
Έλα, μανάχον εσύ λαρώντς εμέναν
Όντες ελέπω σε, πετώ,
σον ουρανόν εφτάνω
Γιαβρόπο μ’, ποίσον με -ν- ισ̌μάρ’
τ’ αχούλια μ’ ξαν να χάνω

Σο όνερο μ’ το πρόσωπο σ’
ελέπω όντες κοιμούμαι
κι ο εις τη άλλου εθαρρώ
τα χ̌είλια εμείς φιλούμε
Γνεφίζω, λύγουμαι, πονώ,
ματούται το καρδόπο μ’
Έν’ τ’ εγκαλιόπο σ’ γιατρικόν
σο πονεμένον ψ̌όπο μ’

Ολόερα όλ’ λέγ’νε με
«η εγάπ’ ’κ’ έν’ αμαρτίαν» 
Αχ! ντό κακόν εποίκα εγώ
και παίρ’ η ψ̌η μ’ φωτίαν;

Σο όνερο μ’ το πρόσωπο σ’
ελέπω όντες κοιμούμαι
κι ο εις τη άλλου εθαρρώ
τα χ̌είλια εμείς φιλούμε
Γνεφίζω, λύγουμαι, πονώ,
ματούται το καρδόπο μ’
Έν’ τ’ εγκαλιόπο σ’ γιατρικόν
σο πονεμένον ψ̌όπο μ’