Η αροθυμία μ’

Ση στράταν σίτι͜α πορπατώ
ακούω τη λαλία σ’
Εθαρρώ είσαι μετ’ εμέν,
παίρω τη μυρωδία σ’
 
Εκόπεν η λαλία μ’,
’μαύρυνεν η καρδία μ’
T’ ομμάτι͜α μ’ εγομώθαν
ας σην αροθυμίαν

Που είσαι και ’κι φαίνεσαι;
τον κόσμον γυροκλώθω
Αν ’κ’ επορώ να ευρήκω σε,
τ’ απάν’ αφκά θα κλώθω

Εκόπεν η λαλία μ’,
’μαύρυνεν η καρδία μ’
T’ ομμάτι͜α μ’ εγομώθαν
ας σην αροθυμίαν
 
Η καμονή ντο σύρω εγώ
’κι σύρκεται ας σ’ ανθρώπ’ς -ι
Ξαν καπλιτέρ’ εποίκες με
σα πόρτας-ι-σ’ απόψ’ -ι

Εκόπεν η λαλία μ’,
’μαύρυνεν η καρδία μ’
T’ ομμάτι͜α μ’ εγομώθαν
ας σην αροθυμίαν

Εκόπεν η λαλία μ’,
’μαύρυνεν η καρδία μ’
T’ ομμάτι͜α μ’ εγομώθαν
ας σην αροθυμίαν