Παναΐα

Πολλά χρόνια σα κρεβάτα̤
κείμαι και πονώ
Σο ποδάρ’ να σ’κούμαι θέλω,
μάνα, ’κ’ επορώ! ⇋

Παναΐα, Παναΐα,
που όλτς βοηθάς,
αγάπα όλεν τον κόσμον,
εμέν μ’ ανασπάλλτς!

Σον Θεόν ευτάω τάμαν
και παρακαλώ
να λαρούμαι και να σ’κούμαι,
μετ’ εσέν να ζω ⇋

Παναΐα, Παναΐα,
που όλτς βοηθάς,
αγάπα όλεν τον κόσμον,
εμέν μ’ ανασπάλλτς!

Και να έρχουμαι σ’ οσπίτι σ’/σον κύρη σ’
κι εσέν ψαλαφώ
Ας σο καρδόπο σ’, κορτσόπον,
θέλω μερτικόν ⇋

Παναΐα, Παναΐα,
που όλτς βοηθάς,
αγάπα όλεν τον κόσμον,
εμέν μ’ ανασπάλλτς!

Παναΐα, Παναΐα,
που όλτς βοηθάς,
αγάπα όλεν τον κόσμον,
εμέν μ’ ανασπάλλτς!