Πώς ταγιανί͜εις

Πώς ταγιανί͜εις, Σ̌ιχούνα μου,
και μαυρύντς την καρδία μ’,
κι ευτάς με τη κλαμάτ’ παιδίν
ρουγμένον ση φωτίαν

Άπλωσον το χ̌ερόπο σου,
γιανλάεψον απάν’ ι-μ’
κι όθεν ανεφορίας είν’
σ’ εμέν θ’ ευρήκ’ς τερμάνιν

Όντες βραδύν’ ο βραδι͜ανόν
το νούνιγμα μ’ θαλύνει
Πώς να ινι͜ανεύ’ς σην εγάπη μ’
κι η ψ̌η σ’ να τρυφερύνει;

Άπλωσον το χ̌ερόπο σου,
γιανλάεψον απάν’ ι-μ’
κι όθεν ανεφορίας είν’
σ’ εμέν θ’ ευρήκ’ς τερμάνιν

Εγάπη σ’ μαϊσσωμένον έν’
και πώς ν’ απομαϊσσούται
Ευδία πώς να ’ίνεται
τ’ ομούτ’ ν’ αποδεισούται¹;

Άπλωσον το χ̌ερόπο σου,
γιανλάεψον απάν’ ι-μ’
κι όθεν ανεφορίας είν’
σ’ εμέν θ’ ευρήκ’ς τερμάνιν