Κάποτε έμ’ τη ζελεμάτ’

Οι ζωντανοί κι αποθαμέν’
εντάμαν αν ’κι πρέπ’νε
Eγώ ντ’ επέμ’να ημ’σόν ψ̌ην
ποίον τόπον ιεύ’ με;

Μίαν ομάλι͜α τα στράτας,
μίαν τσ̌ιμένι͜α έχ̌ει
Ντίλεος Θός, μανίτσα μου,
εμέναν περιπαίζει;

Την κλώσ’ να παίρω ’κ’ επορώ,
κανείς ’κι θ’ αναμέν’ με
Κάποτε έμ’ τη ζελεμάτ’,
κριματιστέρ’ εγέμ’νε

Το ψ̌όπο μ’ και τ’ ομματόπα μ’
πάντα αροθυμι͜αγμένα
και τ’ άκλερα τ’ αντζία μου, 
σα ξένα ριζωμένα