Για τ’ εσέν και μόνο

Για τ’ εσέν και μόνο
έχασα την υεία μ’
και να τα̤γιανίζω ’κ’ επορώ
Την ψ̌η μ’ τυρα̤ννίζω
και εσέν νουνίζω
Χωρίς εσέναν εγώ ’κι ζω

Τ’ εσόν την φωλέαν
επήγα να χτίζω
σ’ έναν ούλεν πράσινον δεντρόν
Αχ! ν’ αϊλί εμέναν
και -ν- εκεί που χτίζω
εγλοι͜άζω και ρούζω σον κρεμόν
Αχ! ν’ αϊλί εμέναν
και να βάι εμέναν
εγλοι͜άζω και ρούζω σον κρεμόν

Τερώ τα τσ̌ιτσ̌έκα̤ σ’
και τα μανουσ̌άκα̤ σ’
ντο εφύτρωσανε σην αυλή σ’
Ας σ’ εχάθες, πουλί μ’,
όλα̤ εμαρέθαν
και θ’ ανοίγ̆’νε όταν θα γυρί͜εις