Ντο έσυρεν το ψ̌όπο σ’

Μαναχόν συ εξέρτς ατο
ντο έσυρεν το ψ̌όπο σ’
Τα γεσιρλούκια εχάραξαν
βαθέα το κορμόπο σ’

Τ’ ολόερα σ’ εδείσωσαν,
τ’ ελάδι σ’ ετελέθεν
Είνας το χ̌έρι σ’ να κρατεί
σα υστερνά σ’ ’κ’ ευρέθεν

Σα πόνι͜α σ’ εσέν έτσ̌ουξαν
κι όλ’ το καλό σ’ ευκέθαν
κι ας σου ερρούξες σο κρεβάτ’
χαμάν εταουτεύταν

Κι ατώρα σο ταφί σ’ απάν’
τεά εσέν κουρφεύ’νε
Ανάπαγον μ’ αφήν’νε σε
εθαρρείς ογρασ̌εύ’νε